Pożegnanie Pani Marty

Pożegnanie pierwszej „emerytki” w historii szkoły

M. Klinkosz

Fakt to nader smutny, ale i zadziwiający. Niepogodny ze względu na utratę tak pogodnej, kompetentnej i lubianej przez wszelkie pokolenia nauczycielki. Osobowość tej postaci i potrzeby szkoły pozwalają podejrzewać, że nić wiążąca ją z nami nie zostanie przerwana, czego byśmy sobie życzyli. Wszak mieszka niedaleko i... jak powiedziała uczniom, przyjmie ich na wagary :)
Zadziwiający? Tak! Celowo użyłam cudzysłowu. Przecie to wulkan energii i niespożytych sił. Choć znam ją krótko, zaledwie pięć miesięcy, zdążyła oczarować mnie swoją osobą i... nie chciałabym się z nią rozstawać. Jest niedoścignionym wzorem pedagoga i kopalnią pomysłów.
Cała szkoła, stojąc na schodach, żegnała ją śpiewając poniższą piosenkę. Był tort, kwiaty, uśmiechów tysiące i łzy... Jak w rodzinie, w której żegna się dobrą ciotkę, bo jedzie właśnie do portu, skąd statek powiezie jšąna zasłużony wypoczynek, wymarzoną Cyterę.
Dobrze, że Cytera owa jaśnieje bielą ścian w pobliżu szkoły i będzie można wpaść na herbatkę :)

 

Pożegnalna piosenka klasy szóstej dedykowana Pani Marcie Jucewicz

Już odchodzi Pani Marta na emeryturę,
Z łezką w oku Ją żegnamy i śpiewamy chórem.
Bez nas życie będzie nudne, dzień będzie się dłużył
I nie będzie miała Pani na kogo się wkurzyć
Za to oko co podbite i szybę wybitą,
Teraz pewno Pani będzie zwyczajna kobitą.
Rano rynek, potem fryzjer, inne gabinety,
Będzie Pani tak się męczy ć jak szare kobiety.
Czyż nie lepiej plan układać, długą zastępstw listę,
I do pustych głów nam wtłaczać prawdy oczywiste.
Kiedy Pani się zachciało zwiewać od nauki,
Teraz trzeba będzie szybko starać się o wnuki.
Może wnuki nas zastąpią? choć uwierzyć trudno,
Jeśli od nas mniej ich będzie, no to będzie nudno.
Gdy tymczasem my tęsknimy już za Panią Martą,
Jej nie będzie, to do szkoły przychodzić nie warto.
Pani Marty tuż za rogiem piękny domek stary,
My będziemy tam chodzili zawsze na wagary.

Gdańsk 24 stycznia 2006

bez ciebie jak
bez uśmiechu
niebo pochmurnieje
słońce
wstaje tak wolno
przeciera oczy
zaspanymi dłońmi
dzień -
szeptem
modlę się do uśpionego nieba
o zwykły chleb miłości

 

Na obrazie podarowanym Pani Marcie
jawi się ona sama w swoim ogródku

spoglądająca na.....

No... nie było aż tak smutno!