Dziś ja i Mikołaj mieliśmy ciężki dzień. Najpierw, gdy startowaliśmy płoza od sań uległa zniszczeniu, a naprawianie jej zajęło nam dwie godziny. Potem, gdy byliśmy już gotowi, jeden z reniferów zaplątał się w ozdoby choinkowe i aby go odplątać zabraliśmy sobie godzinę z życiorysu.  
       Potem żona Mikołaja postanowiła ugotować MU obiad , zanim cokolwiek zrobi. Musiał czekać i zjeść przygotowany posiłek. Następnie biedny Mikołaj miał przeczytać listy od wszystkich dzieci, które do niego napisały. A ja jako ulubiony renifer Mikołaja musiałem spełniać wszystkie jego prośby.
       Na początek poszedłem pogonić trochę elfy, które zrobiły sobie przerwę na kawę z cynamonem i potrójnym mleczkiem-tak ładnie to pachniało ,że przez chwilkę zapomniałem, co mam zrobić, lecz zaraz oddałem im kartkę od Mikołaja i poszedłem dalej. Tym razem do ciotki, która pomyliła kierunki i wpadła do  masy na pierniki… moja ciocia
miewa humorki, więc przez chwilę miałem ochotę ją tam zostawić. 
       Kolejnym zadaniem było pociągnięcie na
małych sankach 100 już zrobionych i opisanych prezentów, ale nadal została jeszcze niegotowa niezliczona ich liczba.
       Pojutrze gwiazdka a jeszcze tyle do zrobienia i to wszystko na głowie jednego renifera…
       Inne jadły siano, oglądały telewizję albo po prostu spały  w najlepsze.  Tu niesprawiedliwość miała przewagę, tym bardziej ,że ja tu jestem ulubieńcem Mikołaja…
       Później poszedłem zobaczyć, co porabiają małe reniferki bawiące się na dworze. One niestety jak zawsze broiły. Tym razem czerwoną farbą wymazały wielkie plamy z tyłu stajni. Po chwili próbowałem zabrać im pudełko, gdy nagle z dachu spadło trochę strzechy, a ja odskoczyłem, wtykając nos do farby. Próbowałem wszystkiego, lecz na nic, bo z tyłu pudełka widniał napis „wodoodporne i niezmazywalne” . To oznaczało, że do końca życia będę mieć czerwony nos.
     Nic nie dało się z tym zrobić i jestem Rudolfem Czerwononosym.

                                        (Panda500)