Dziś był wyjątkowy dzień. W sklepie zoologicznym obudziłam się bardzo wcześnie. Czułam, że coś się wydarzy, ale nie wiedziałam, co. Zostałam już tylko ja i mój brat. Zawsze zastanawiałam się, jak to jest mieć nową rodzinę i własną klatkę. Ostatnio widziałam, jak dzieci traktują małe zwierzątka, więc raczej wolałabym trafić do samych dorosłych.
      Pod wieczór zobaczyłam trójkę dzieci. Miałam nadzieję, że wezmą świnkę morską lub chomika syryjskiego. Ale one chciały pandę. Byłam przerażona!!! Marzyłam, aby wzięły mojego brata. Po paru minutach najstarsza dziewczynka zauważyła coś niepokojącego u drugiego chomika. Wtedy wybrała mnie. Wpadłam w panikę. Zaczęłam chować się, rozbijać o ścianki terrarium i uciekać we wszystkie możliwe miejsca. Nagle wielka łapa złapała mnie i wrzuciła do chłodnego, ciemnego i śliskiego pudełka. Bałam się okropnie a w dodatku miałam zawroty głowy. Pudełko ciągle się ruszało. Nagle przestało trząść i zrobiło się cieplej. Pomyślałam, że jestem  w tym dziwnym poruszającym się przedmiocie z kołami, który z resztą lubiłam obserwować całymi dniami przez okno sklepu. Chomik syryjski, którego przyniósł do sklepu chłopiec cierpiący na alergię, opowiadał mi o nim. Podobno ludzie nazywają ten przedmiot samochodem.
      Ale to tylko  domysły. Nadal nic nie widziałam i denerwowałam się. Niespodziewanie zatrzymaliśmy się. Znów zaczęło trząść. Po chwili jednak zrobiło się ciepło i jeszcze przytulniej. Zmrużyłam oczy, bo ktoś otworzył kartonik i … to nie sprzedawczyni ani jedno z tych hałaśliwych dzieci. Znalazłam się w rękach dużej dziewczynki z kręconymi włosami, która delikatnie umieściła mnie w moim NOWYM DOMU! Nieśmiało rozejrzałam się dookoła. Zobaczyłam zieloną miskę, zielone pudełko, żółty kołowrotek i śliczny pomarańczowy domek, do którego trzeba było wspiąć się po wąskiej rurce. Po chwili dopiero uświadomiłam sobie, że nikt mnie nie bierze, nie tarmosi i nie robi tych wielu innych rzeczy, o których opowiadały zwierzęta po powrocie do sklepu. Nikogo poza mną nie było w pokoju.
       Powoli oswajałam się z myślą, że moje życie zaczęło się na nowo. Na początku niczego nie jadłam i czułam się nieswojo. Nieufnie przyglądałam się ludziom. Moje obawy jednak szybko się rozwiały. Polubiłam przysłuchiwać się ich rozmowom, gdy razem siedzieli przy dużym, okrągłym stole. Wtedy  dowiedziałam się, że jedna dziewczynka wyjedzie wkrótce, bo przyjechała tylko w gościnę z Wilna. Mówili do niej:  Mańka.
        Gdy zaprzyjaźniłam się z nowymi właścicielami, poznałam też inne zwierzaki. Jest fajnie, bo nikt mnie nie męczy, codziennie dostaję przysmaki, a moja klatka jest czyszczona co tydzień.
Jest fajnie, ale ciągle zadaje sobie to samo pytanie, co z moim rodzeństwem...???